Westen wil Verenigde Naties vervangen door wereldwijde NAVO deel 1 en 2

Artikel uit Manifest krant van NCPN

Westen wil Verenigde Naties vervangen door wereldwijde NAVO (Deel 1)

Rick Rozoff

Nu De Hoop Scheffer als een held wordt geridderd en bijna heel politiek Nederland van links tot rechts aan deze feestelijkheden meedoet en de vredesbeweging kennelijk met vakantie is, kan het geen kwaad om eens te bezien wat de NAVO eigenlijk voor organisatie is. Ook vroeger al werden de roofridders geëerd door de rijken en machtigen en verzet tegen de onderdrukking werd ook toen hardhandig de kop ingedrukt. Er is niet veel veranderd.

Tien jaar geleden werd het de wereld voor het eerst duidelijk dat er in de voornaamste westerse hoofdsteden stappen werden ondernomen om de Verenigde Naties te omzeilen, te ondermijnen en uiteindelijk te vervangen. Men was van mening dat er niet altijd op de VN gerekend kon worden als er opgetreden moest worden volgens de dictaten van de Verenigde Staten en hun NAVO-bondgenoten.

Destijds, in 1999, voerde het NAVO-bondgenoodschap een bommencampagne van 78 dagen tegen Joegoslavië, tegen de zin van de VN en tegen alle internationale wetgeving in.

Twee van de vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad hadden zich tegen deze oorlog uitgesproken. Ook bij verschillende andere gelegenheden hadden zij zich al gekant tegen sancties en het gebruik van militair geweld tegen doelwitten die het Westen op het oog had. Deze twee leden waren China en Rusland, uitgerekend de twee landen die geen lid van de NAVO waren.

De eerste aanwijzing dat het de bedoeling was om de Verenigde Naties te negeren, selectief te gebruiken, uit te buiten of zelfs te laten verdwijnen kwam drie jaar eerder, in 1996. De Verenigde Staten overdonderden de veertien andere leden van de Veiligheidsraad toen doordat ze eigenmachtig secretaris-generaal Boutros-Boutros Ghali aan de kant schoven om hem te vervangen door Kofi Annan. Het jaar voordien was Annan benoemd tot speciale gezant van de VN bij de NAVO. In die rol had hij achter de rug van Boutros- Ghali om de NAVO-bombardementen in Bosniëgoedgekeurd.

Boutros-Ghali werd beroofd van een traditionele tweede termijn omdat hij in 1995 geen toestemming gaf voor de NAVO-bombardementen op stellingen van de Bosnische Serviërs en omdat hij de waarheid gesproken had over het dodelijke Israëlische bombardement op het Libanese vluchtelingenkamp Qana, waarbij 106 burgers gedood werden en nog eens 116 gewond raakten.

Zoals Richard Clarke, adviseur van de Nationale Veiligheidsraad onder Clinton en Bush zei: "Madeleine Albright, ik, en een aantal anderen (Michael Sheehan, Jamie Rubin) hadden in 1996 een pact gesloten om BoutrosGhali als secretaris-generaal van de Verenigde Naties af te zetten. Dit geheime plan noemden we 'Operatie Oriënt Express' en we hoopten dat veel landen ons zouden steunen om van hem af te komen. Uiteindelijk moesten de VS het alleen doen (met behulp van hun vetorecht). Sheehan en ik moesten voorkomen dat de president toegaf aan de druk van andere wereldleiders die wél een nieuwe termijn wilden voor Boutros-Ghali. Vaak moesten we ons haasten naar het Witte Huis als we een seintje kregen dat er weer een staatshoofd met de president aan het telefoneren was. Achteraf was Clinton zwaar onder de indruk van de manier waarop we Boutros-Ghali verdreven hadden en hem bovendien hadden vervangen door Kofi Annan." [1]

In 1999 bleek een zelfgekozen secretaris-generaal van de VN, door Clintonen Albright opgedrongen aan de rest van de wereld, niet meer voldoende om tegemoet te komen aan de eisen van de NAVO die zich klaarmaakte voor Operatie Allied Force, de luchtaanvallen op Joegoslavië. De VS en hun bondgenoten wisten zich niet verzekerd van de steun van de meerderheid in de 15 leden tellende Veiligheidsraad en zelfs als ze de meerderheid achter zich kregen zou het nog mogelijk zijn dat Rusland en China zouden gebruikmaken van hun vetorecht. Zo werden de Verenigde Naties, waarvan de procedures 54 jaar lang, zelfs in moeilijke tijden, in acht werden genomen veronachtzaamd en gekleineerd. De VN raakten ernstig zoniet dodelijk gewond en zijn nu nog niet hersteld van de klap die ze tien jaar geleden opliepen. Kofi Annan, een ondergeschikte van de VS en de NAVO, zag toe op de vernedering van zijn organisatie en leverde geen enkele keer kritiek op de oorlog die gevoerd werd zonder mandaat en met grote minachting van de Verenigde Naties.

's Werelds enige militaire bondgenootschap als vredeshandhaver?

Volgens de preambule van het Handvest van de Verenigde Naties is het doel van de in 1945 opgerichte organisatie de "komende geslachten te behoeden voor de gesel van de oorlog, die tweemaal in ons leven onnoemelijk leed over de mensheid heeft gebracht" en de "krachten te bundelen ter handhaving van de internationale vrede en veiligheid, en door het aanvaarden van beginselen en het invoeren van methodes te verzekeren, dat wapengeweld niet zal worden gebruikt behalve in het algemeen belang." [2]

Op 23 en 24 april 1999 vierde de NAVO haar vijftigste verjaardag in New York. Bij deze gelegenheid omschreef de organisatie haar eigen rol in het tijdperk van na de Koude Oorlog. De NAVO maakte duidelijk dat ze niet langer enkel een Euro-Atlantisch militair blok was, maar dat ze zichzelf benoemde tot enige internationale scheidsrechter bij conflicten tussen en binnen landen. Ze gaf zichzelf de toestemming om militair op te treden buiten het eigen grondgebied en eigende zich zo de rol van de Verenigde Naties toe.

Tijdens deze NAVO-top werd ook de 'Verklaring van Washington', het nieuwe 'strategisch concept' onthuld, waarin onder meer te lezen staat: "We zetten de koers uit voor de NAVO in de 21e eeuw" en "we beloven plechtig om onze militaire slagkracht zodanig te verbeteren dat we uitgerust zijn voor alle missies van de Alliantie in de 21e eeuw." [3]

Beeldmateriaal van de top maakt duidelijk wat de bedoeling was van de NAVO in de 21e eeuw. De Amerikaanse president Bill Clinton en premier Tony Blair van Groot-Brittannië stonden er, omringd door andere wereldleiders, met op de achtergrond de vlaggen van bijna vijftig landen: negentien NAVO-lidstaten, 25 leden van het Partnerschap voor de Vrede én de NAVO-vlag: de afbeelding van een kompas met armen die zich uitstrekken naar het noorden, het zuiden, het oosten en het westen.

De boodschap kon niet duidelijker zijn: een nieuwe wereldorganisatie, een uitgebreidere versie van het westers militair blok zou de organisatie vervangen die voortgekomen was uit de smeulende ruïnes van een oorlog die meer dan vijftig miljoen mensenlevens had gekost.

De NAVO verloor geen tijd met het uitvoeren van haar plannen voor het nieuwe millennium. Naast de militaire aanwezigheid in Bosnië handhaafde het blok ook de bezetting van de Servische provincie Kosovo.

In 2001 zond de NAVO troepen uit naar Macedonië in het kader van Operatie Allied Harmony, na gewapende invallen van een extremistische afsplitsing van het Kosovaarse Bevrijdingsleger, een bondgenoot van de NAVO. Later datjaar nam de NAVO deel aan de Amerikaanse inval en bezetting van Afghanistan waar de NAVO na bijna acht jaar nog steeds strijd levert. Ook drong de NAVO binnen in Darfur, in het oosten van Soedan. Zodoende was de NAVO in dat jaar op hetzelfde moment betrokken bij operaties in drie continenten. Of zelfs, zoals Kurt Volker, voormalig Amerikaans onderminister van Buitenlandse Zaken en later ambassadeur bij de NAVO zei: "De NAVO is betrokken bij acht gelijktijdige operaties op vier continenten." [4]

In de laatste vijf jaar van de 20e en de eerste vijf van de 21e eeuw heeft de NAVO zich ontwikkeld van een regionaal bondgenootschap met zijn thuisbasis in West-Europa tot een wereldwijde macht die wedijvert met de Verenigde Naties als het gaat om het aantal uitgevoerde missies en de geografische draagwijdte ervan.

Door deze uitbreiding in zowel omvang als betekenis werd de rol van de Verenigde Naties vaak overschaduwd en tenietgedaan. De hele orde zoals die na de Tweede Wereldoorlog ontstond met de VN als hoeksteen werd hierdoor ongedaan gemaakt.

De resultaten van Jalta ongedaan gemaakt

Begin mei 2005 maakte de Amerikaanse president George W. Bush een rondreis langs de hoofdsteden van de twee voormalige Sovjetrepublieken Letland en Georgië, tijdens wat het ministerie van Buitenlandse Zaken bedoeld zal hebben als een 'kruistocht voor de vrijheid'. Deze landen werden bewust gekozen om Rusland, dat aan beide landen grenst, tegen de haren in te strijken. In Letland woont een grote minderheid van vooral Russen en andere Slaven van wie de burgerrechten afgenomen zijn en het land heeft veteranen van de Waffen SS gerehabiliteerd als 'verdedigers van de natie'. Georgië is sinds de 'rozenrevolutie' van 2003, toen de vroegere VS-ingezetene Micheil Saakasjvili met behulp van Amerikaanse regerings- en privéfondsen aan de macht kwam, een voortdurende bron van ergernis voor Rusland. De vijandschap kwam afgelopen augustus tot een uitbarsting met de vijf dagen durende oorlog tussen Georgië en Rusland.

Bush provoceerde Rusland in de Georgische hoofdstad openlijk met verschillende opmerkingen: "Eerst was er een paarse revolutie in Irak, een oranjerevolutie in Oekraïne, een cederrevolutie in Libanon en nu is er de rozenrevolutie." [5] "De afgelopen maanden heeft de wereld bewonderend gekeken naar de hoopvolle veranderingen die plaatsvinden van Bagdad tot Beiroet en Bisjkek (Kirgizië)." [6] "Dankzij Georgië rukt de vrijheid op naar de Zwarte Zee, de Kaspische Zee en in de hele wereld." [7] Dit alles zei hij terwijl zijn gezicht geprojecteerd werd op een gigantisch scherm. (wordt vervolgd)

Noten:

• [1] Richard Clarke, Against All Enemies 2004,
• [2] Handvest van de Verenigde Naties, preambule,
• [3] NATO International, 23 mei 1999,
• [4] VS ministerie van Buitenlandse Zaken 4 mei 2006,
• [5] Agence France-Presse, 10 mei 2005,
• [6] Agence France-Presse, 11 mei 2005,
• [7] Agence France-Presse 10 mei 2005,

Bron: Global Research, 27 mei 2009, vertaling Frans Willems.

De geridderde held Hoop Scheffer

De Hoop Scheffer werd als een held geridderd en bijna heel politiek Nederland van links tot rechts deed aan deze feestelijkheden mee. Het kan geen kwaad om eens te bezien wat de NAVO eigenlijk voor organisatie is. Ook vroeger al werden de roofridders geëerd door de rijken en machtigen en verzet tegen de onderdrukking werd ook toen hardhandig de kop ingedrukt. Er is niet veel veranderd.

Westen wil Verenigde Naties vervangen door wereldwijde NAVO (Deel 2)

Rick Rozoff

Tien jaar geleden werd het de wereld voor het eerst duidelijk dat er in de voornaamste westerse hoofdsteden stappen werden ondernomen om de Verenigde Naties te omzeilen, te ondermijnen en uiteindelijk te vervangen. Men was van mening dat er niet altijd op de VN gerekend kon worden als er opgetreden moest worden volgens de dictaten van de Verenigde Staten en hun NAVO-bondgenoten.

Eerder, in de Letse hoofdstad Riga, deed Bush al een harde en nooit eerder geziene aanval op de conferentie van Jalta in 1945 en de nasleep daarvan. De historische ontmoeting van Winston Churchill (Groot-Brittannië), Franklin Roosevelt (VS) en Josef Stalin (Sovjet-Unie) werd door Bush veroordeeld als "een onrechtvaardigheid van de geschiedenis" die in één lijn stond met "het Akkoord van München en het Molotov-Ribbentroppact." Volgens Bush werd de "erfenis van Jalta eindelijk begraven, voor eens en altijd." [8]

De weerzin tegen de orde van na de Tweede Wereldoorlog die voortkwam uit de conferenties van Jalta en later Potsdam bleven een terugkerend thema voor Bush. Tijdens zijn laatste optreden als Amerikaans president, tijdens de NAVO-top in het Roemeense Boekarest in 2008 zei hij opnieuw de "bittere erfenis van Jalta" te betreuren. Om duidelijk te maken hoe de wereld van na 'Jalta' er zou moeten uitzien verwees hij naar zijn eerdere toespraak in Letland. "Destijds sprak ik in een land aan de Baltische Zee en vandaag, aan de Zwarte Zee zie ik dat mijn woorden van toen werkelijkheid geworden zijn. Het NAVO-bondgenootschap dat hier deze week samenkomt strekt zich uit van de kust bij Klaipeda (Litouwen) tot de stranden van Neptun (Roemenië). Ons bondgenootschap moet ook besluiten nemen over verzoeken van Georgië en Oekraïne om deel te nemen aan het Lidmaatschapsactieplan van de NAVO. Deze twee landen hebben de wereld geïnspireerd met hun rozen- en oranjerevoluties."

"De NAVO-landen zijn in de strijd verwikkeld in Irak en in Afghanistan en ook elders in de wereld voeren we belangrijke missies uit. Als onderdeel van Operatie Active Endeavor patrouilleren schepen van de NAVO in de Middellandse Zee. In Kosovo bieden de NAVO-strijdkrachten veiligheid en helpen ze de democratie om wortel te schieten in de Balkan. De NAVO is niet langer een passieve alliantie, ze onderneemt nu expedities en stuurt haar troepen uit over de hele wereld." [9]

Om de aard van deze voortdurende, diepgewortelde en intense afkeer van de 'wereld na Jalta' te kunnen begrijpen volgen enkele citaten uit een column van de Indiase journalist Siddharth Varadarajan die in 2005 meteen na Bush' toespraak in Riga verscheen:

"Bush' aanval op Jalta toont aan dat de VS niet geïnteresseerd zijn in samenwerking op het gebied van de veiligheid. De betekenis van zijn keuze voor Riga als podium waar hij het Verdrag van Jalta uit 1945 verwierp zal historici die de Tweede Wereldoorlog bestuderen niet ontgaan zijn. Toen hijzei dat Jalta 'een van de grootste vergissingen uit de geschiedenis' was omdat hierbij de vrijheid van kleine landen ingeruild werd voor stabiliteit in Europa weerklonken de dogma's uit de Koude Oorlog. Maar vooral stuurde hij de boodschap de wereld in, in het bijzonder naar Rusland en China, waarin hij wilde zeggen dat het tijdperk van een collectieve veiligheid dat begon met Jalta en de oprichting van de Verenigde Naties voorgoed voorbij is. Volgens Bush zullen alle restanten van dit systeem uit de weg geruimd worden zodra ze de Amerikaanse nationale belangen schaden." [10]

In zijn stuk neemt Varadarajan een citaat van president Franklin Roosevelt van 1 maart 1945 op, over de toenmalige betekenis van Jalta:

"De conferentie op de Krim was een succesvolle poging van de drie leidende naties om een gemeenschappelijke basis voor de vrede te vinden. De bedoeling ervan was om een einde te maken aan het systeem van eenzijdige acties, de exclusieve bondgenootschappen, de invloedssferen, een wankel machtsevenwicht en allerlei andere middelen die eeuwenlang uitgeprobeerd zijn en altijd mislukten. We stellen voor om deze te vervangen door een universele organisatie waar alle vredelievende landen uiteindelijk lid van kunnen worden." [11]

De universele organisatie waar Roosevelt naar verwees, slechts 42 dagen voor zijn dood, waren de Verenigde Naties die op 24 oktober 1945 officieel opgericht werd.

Op dezelfde dag dat Bush Jalta en de erfenis daarvan in Letland belasterde zei de Russische president Poetin over hetzelfde onderwerp: "Het is mijn diepe overtuiging dat het belang van het in 1945 gesloten Verdrag van Jalta het volgende is: de leiders van de coalitie tegen Hitler streefden naar een nieuw internationaal systeem dat de heropleving van het nazisme zou voorkomen en dat de wereld zou beschermen tegen vernietigende wereldwijde conflicten." Poetin noemde hierbij uitdrukkelijk de Verenigde Naties en het Handvest. [12]

Het kwam uit berekening voort dat Bush zijn uitspraken deed in Riga, de hoofdstad van een land dat de afgelopen jaren te maken heeft met een verontrustende herwaardering van het nazisme en met nostalgische gevoelens naar de nazi-tijd. Het tonen van een afkeer van de principes van Jalta, inclusief de meest wezenlijke belichaming daarvan - de Verenigde Naties - betekent op een bepaalde manier dat de voorkeur gegeven wordt aan de situatie van voor de Conferentie van Jalta. Dat kan de Europese situatie zijn van voor de Tweede Wereldoorlog of die van de oorlogsjaren 1939-1945.

Von Sponeck's waarschuwing: de VN worden van binnenuit ondermijnd

Afgelopen februari publiceerde Hans von Sponeck, voormalig ondersecretaris-generaal van de Verenigde Naties en VN-coördinator voor de humanitaire hulp in Irak, een felle aanklacht getiteld 'De Verenigde Naties en de NAVO' in een Zwitserse krant. Daarin waarschuwde hij: "De wereld van de 192 VN-leden is bij een tweesprong aangekomen. De ene weg leidt naar een wereld die inzet op het welzijn van de maatschappij, op het oplossen van conflicten en op de vrede, die zich richt op een menswaardig leven in veiligheid met sociale en economische vooruitgang voor iedereen waar ook ter wereld, in overeenstemming met het Handvest van de Verenigde Naties. De andere weg voert ons naar het verder uitspelen van het negentiende-eeuwse machtsspel dat in de eenentwintigste eeuw uitputtender, gevaarlijker en agressiever dan ooit gespeeld zal worden. Deze weg leidt zogenaamd naar democratie maar in werkelijkheid gaat het allemaal over macht, controle en uitbuiting. [13]

Over de VN en hun vermeende opvolger de NAVO zegt hij: "Een vergelijking tussen de mandaten van de Verenigde Naties en de NAVO toont duidelijk aan hoe tegengesteld de doelstellingen van deze twee organisaties zijn. In hun drieënzestig-jarig bestaan is het mandaat van de VN hetzelfde gebleven. De Verenigde Naties werden in het leven geroepen om wereldwijd de vrede te promoten en te handhaven. De NAVO heeft haar bestaan te danken aan het eigenbelang van zesentwintig VN-lidstaten." [14]

In een hoofdstuk van zijn artikel 'NAVO van de 21e eeuw onverenigbaar met het VN-handvest' schrijft Von Sponeck: "In 1999 bevestigde de NAVO dat ze zich wilde heroriënteren volgens een nieuw fundamenteel strategisch concept. Van enkel en alleen een defensief bondgenootschap zou de organisatie zich moeten ontwikkelen tot een brede alliantie voor de bescherming van de vitale hulpbronnen van de lidstaten. Naast de bescherming van de grenzen ging men zich op andere doelen richten, zoals de gegarandeerde toegang tot energiebronnen. Ook eigende men zich het recht toe om tussenbeide te komen waar 'de bevolking massaal in beweging komt' en ver buiten de grenzen van de NAVO-landen. De gretigheid waarmee deze vernieuwde alliantie nog meer landen als lid wil opnemen, vooral landen die vroeger deel uitmaakten van de Sovjet-Unie, toont aan hoezeer het karakter van het militaire bondgenootschap veranderd is.

Het alleenrecht op het gebruik van militair geweld door de VN, zoals beschreven staat in artikel 51 van het Handvest, wordt door de NAVO-doctrine uit 1999 niet langer geaccepteerd. Het gezichtsveld van de NAVO dat zich voorheen beperkte tot de Euro-Atlantische regio werd door de leden uitgebreid zodat er nu overal ter wereld sprake is van strategische belangen." [15]

In een ander hoofdstuk onthult Von Sponeck een geheim akkoord dat op 23 september 2008 buiten de VN-Veiligheidsraad om gesloten werd tussen secretaris-generaal Jaap de Hoop Scheffer van de NAVO en die van de Verenigde Naties, Ban Ki-moon. (wordt vervolgd)

Noten:

Bron: Global Research, 27 mei 2009, vertaling Frans Willems.